اسمش را میگذاریم ؛ دوست مجازی

اما آنسو یک آدم حقیقی نشسته . . .

خصوصیاتش را که نمیتواند مخفی کند ...

وقتی دلتنگی ها و آشفتگی هایش را مینویسد

وقت میگذارد برایم ،

وقت میگذارم برایش . .

نگرانش میشوم دلتنگش میشوم . .

وقتی درصحبت هایم،

به عنوانِ دوست یاد میشود مطمئن میشوم که حقیقی ست . .

هرچند کنار هم نباشیم هرچند صدای هم راهم نشنیده باشیم،

من برایش سلامتی و شادی آرزو دارم هرکجا که باشد